عیب رندان مکن

عیب رندان مکن ای زاهد پاکیزه سرشت

که گناه دگری بر تو نخواهند نوشت

من اگر نیکم و گر بد تو برو خود را باش

هر کسی آن درود عاقبت کار که کشت

همه کس طالب یارند چه هشیار و چه مست

همه جا خانۀ عشق است چه مسجد چه کنشت

سرِ تسلیم من و خشت در میکده ها

مدّعی گر نکند فهم سخن گو سر خشت

نا امیدم مکن از سابقۀ لطف ازل

تو پس پرده چه دانی که خوب است و که زشت

نه من خلوت تقوی بدر افتادم و بس

پدرم نیز بهشت ابد از دست بهشت

گر نهادت همه این است زهی نیک نهاد

ور سرشتت همه این است زهی پاک سرشت

باغ فردوس لطیف است و لیکن

تو غنیمت شمری سایۀ بید و لب کشت

حافظ روز اجل گر به کف آری جامی

یکسر از کوی خرابات برو تا به بهشت

حافظ