منم

انسان، در کنار بقیه ی انسان ها معنا پیدا می کند.

تنها، من می توانم کامل ترین، عاقل ترین، زیباترین، شادترین و هیجان انگیزترین انسان روی کره ی زمین باشم.

اما در کنار دیگران است که هویت دیگر من شکل می گیرد. ویژگی هایم در مقایسه با دیگران. باور هایم. چهره ام، هوشم. همه نسبت به دیگران تعریف می شوند. عیب هایم خودشان را به من نشان می دهند. من را تغییر می دهند.

کدام من واقعی است؟

دومی، نه؟

یعنی اگر من تصمیم بگیرم از فردا تا ابد از خانه بیرون نروم و با کسی هم صحبت نکنم، منم نمی شود همان من ِ اول؟