جودی! کاملا با تو موافق هستم که عده ای از مردم هرگز زندگی نمی کنند
و زندگی را یک مسابقه دو می دانند و می خواهند هرچه زودتر به هدفی
که در افق دوردست است دست یابند و متوجه نمی شوند که آن قدر
خسته شده اند که شاید نتوانند به مقصد برسند و اگر هم برسند
ناگهان خود را در پایان خط می بینند. درحالی که نه به مسیر توجه داشته اند
و نه لذتی از آن برده اند. دیر یا زود آدم پیر و خسته می شود درحالی که
از اطراف خود غافل بوده است.
آن وقت دیگر رسیدن به آرزوها و اهداف هم برایش بی تفاوت می شود
و فقط او می ماند و یک خستگی بی لذت و فرصت و زمانی که ازدست رفته
جودی عزیزم! درست است، ما به اندازه خاطرات خوشی که از دیگران داریم
آنها را دوست داریم و به آنها وابسته می شویم.
هرچه خاطرات خوشمان از شخصی بیشتر باشد علاقه و وابستگی ما بیشتر می شود.
پس هرکسی را بیشتر دوست داریم و می خواهیم که بیشتر دوستمان بدارد
باید برایش خاطرات خوش زیادی بسازیم تا بتوانیم در دلش ثبت شویم.
برچسب:
نویسنده: kamran
تاريخ: سه
شنبه
16 مهر
1392 ساعت: 14:15
