برای شب هفت

دلنوشته ای از زبان فرزند شهید حاج ابراهیم مقامیان پور

Normal 0 false false false EN-US X-NONE AR-SA MicrosoftInteetExplorer4

/* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Table Normal"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-priority:99; mso-style-qformat:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin-top:0cm; mso-para-margin-right:0cm; mso-para-margin-bottom:10.0pt; mso-para-margin-left:0cm; line-height:115%; mso-pagination:widow-orphan; font-size:11.0pt; font-family:"Calibri","sans-serif"; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-fareast-font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-theme-font:minor-fareast; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin; mso-bidi-font-family:Arial; mso-bidi-theme-font:minor-bidi;}

بابای خوب و خسته ام ، سلام

بابای مسافر و رفته ام ، سلام

بابا منم ، محمد عطا ء ! چرا جوابم نمی دهی ؟ !

بابا ! یادت هست ، آن روز که می رفتی بیمارستان ،

گفتم : بابا کی بر می گردی ؟

گفتی بابا دعا کن !

بابا من دعا کردم تا خوب شوی و برگردی

بابا ! به من اجازه ندادند بیمارستان بیایم !

هر بار گفتند : تو فقط دعا کن !

و من دعا کردم .

بابا ! یادت هست می گفتی :

دعای بچه ها زود مستجاب می شود !

بابا چرا این بار دعایم مستجاب نشد ؟ !

بابا ! روز اول مهر معلم گفت : بابا کجاست ؟

گفتم : بیمارستان !

بابا اجازه هست این بار که معلم پرسید ، بگویم

بهشت !

بابا ! چرا گفتی :

آخرین خط وصایای دل من این است

که به خاکم بسپارید کنار شهداء